Wygrana w sprawie z powództwa mBank S.A. (poprzednio: Bank Rozwoju Eksportu S.A.)

Sprawa dotyczyła umowy kredytu hipotecznego ,,MultiPlan’’, indeksowanego do franka szwajcarskiego (CHF), zawartej w dniu 10 marca 2008 r. pomiędzy pierwotnym kredytobiorcą a Bank Rozwoju Eksportu S.A. (obecnie mBank S.A.) Nasza Klientka nie była stroną umowy kredytowej, lecz występowała w sprawie jako dłużniczka rzeczowa, ponieważ na należącej do niej nieruchomości ustanowiono hipotekę zabezpieczającą wierzytelność banku.

Na podstawie zawartej umowy kredytu hipotecznego ,,MultiPlan’’ bank udzielił kredytobiorcy kredytu indeksowanego do franka szwajcarskiego (CHF), którego kwota stanowiła równowartość 610 000,00 zł. Środki zostały wypłacone w złotych polskich i przeznaczone na zakup nieruchomości.

Umowa przewidywała 30-letni okres kredytowania, w którym spłata zobowiązania miała następować w miesięcznych ratach kapitałowo-odsetkowych.

Kredyt był oprocentowany według stawki LIBOR 3M powiększoną o marżę banku. Jednocześnie jego konstrukcja przewidywała powiązanie wysokości zobowiązania z kursem waluty obcej, co miało bezpośredni wpływ na sposób ustalenia salda oraz wysokości poszczególnych rat.

Nasza Klientka, której nieruchomość została obciążona hipoteką zabezpieczającą spłatę kredytu, zakwestionowała ważność umowy, podnosząc zarzuty dotyczące niedozwolonego charakteru zawartych w niej postanowień. Szczególne znaczenie miały klauzule regulujące sposób ustalania kursów walut oraz mechanizm przeliczania zobowiązania, które pozostawiały bankowi swobodę w określaniu wysokości zadłużenia i poszczególnych rat.

Inicjatorem postepowania sądowego był mBank S.A., który w dniu 11 marca 2019 r, wniósł przeciwko naszej Klientce pozew do Sądu Okręgowego w Warszawie.

Bank domagał się zapłaty kwoty 568 tys. zł tytułem zwrotu kapitału kredytu, kierując swoje roszczenie przeciwko naszej Kientce jako dłużniczce rzeczowej, której nieruchomość została obciążona hipoteką zabezpieczającą wierzytelność banku.

Sprawa została przydzielona do rozpoznania sędziemu Krzysztofowi Świderskiemu.

W związku z wystąpieniem przez bank na drogę postępowania sądowego nasza Klientka powierzyła kancelarii Upper Case reprezentowanie jej interesów w sporze z instytucją finansową.

W imieniu naszej Klientki w dniu 27 czerwca 2019 r. złożyliśmy odpowiedź na pozew banku, w której zakwestionowaliśmy zasadność roszczenia banku. Podnieśliśmy zarzuty dotyczące nieważności umowy kredytowej, wskazując na niedozwolony charakter kwestionowanych postanowień w rozumieniu art. 385¹ Kodeksu cywilnego oraz wynikające z tego konsekwencje dla ważności całej umowy kredytowej.

Z uwagi na dużą liczbę spraw, Sąd wyznaczył pierwszą rozprawę na 17 grudnia 2024 r.

W tym dniu odbyła się pierwsza rozprawa przed Sądem Okręgowym w Warszawie. Podczas rozprawy Sąd przesłuchał kredytobiorcę na okoliczność zawarcia umowy kredytowej. 

Kredytobiorca wskazał, że przed zawarciem umowy nie został poinformowany o sposobie ustalania przez bank kursów walut, nie przedstawiono mu również wykresów ani symulacji obrazujących wpływ zmian kursu CHF na wysokość zobowiązania. Potwierdził także, że warunki umowy nie podlegały indywidualnym negocjacjom.

Sąd przesłuchał również naszą Klientkę, która zeznała, że przy podpisywaniu aneksu do umowy, na podstawie której ustanowiono hipotekę na jej nieruchomości, bank nie poinformował jej o ryzyku kursowym ani konsekwencjach wynikających z zawieranego aneksu. Została jedynie poproszona o jego podpisanie.

Po przeprowadzeniu dowodów z przesłuchania kredytobiorcy oraz naszej Klientki Sąd odroczył rozprawę do dnia 30 grudnia 2024 r., celem kontynuowania postępowania dowodowego.

W dniu 30 grudnia 2024 r. odbyła się kolejna rozprawa. W jej trakcie pojawiły się wątpliwości dotyczące złożenia do akt sprawy pisma obejmującego wypowiedzenie pełnomocnictwa.

Z uwagi na konieczność wyjaśnienia tej kwestii Sąd odroczył rozprawę do dnia 19 lutego 2025 r.

W tym dniu odbyła się kolejna rozprawa, podczas której Sąd ponownie przesłuchał pierwotnego kredytobiorcę na okoliczność zawarcia umowy kredytowej z dnia 10 marca 2008 r. Wskazał , że bank nie przekazał mu informacji dotyczących ryzyka kursowego, nie przedstawił mu symulacji obrazujących wpływ zmian kursu CHF na wysokość zobowiązania ani nie poinformował o możliwości negocjowania warunków umowy i kursów walut. Nie pamiętał także, czy pytał pracownika banku o sposób ustalania kursów walut.

W związku z koniecznością doręczenia modyfikacji powództwa Sąd postanowił odroczyć rozprawę do dnia 24 kwietnia 2025 r.

Podczas ostatniej rozprawy Sąd ponownie przesłuchał naszą Klientkę, która potwierdziła, że umowa kredytowa została zawarta przez pierwotnego kredytobiorcę jeszcze przed rozpoczęciem ich związku, a ona sama nie uczestniczyła w procesie jej zawierania. Wskazała również, że nie była informowana o ryzyku kursowym ani nie znała szczegółów dotyczących wysokości zadłużenia i problemów z jego spłatą.

Sąd Okręgowy w Warszawie w całości oddalił powództwo banku, zarówno w zakresie roszczenia głównego o zapłatę, jak i roszczenia ewentualnego. SSO Krzysztof Świderski podzielił argumentację przedstawioną przez nas w toku postępowania, uznając, że umowa kredytu z dnia 10 marca 2008 r. jest nieważna ze względu na zawarte w niej niedozwolone postanowienia umowne. W konsekwencji Sąd uznał, że bank nie może dochodzić od naszej Klientki zapłaty jako dłużnika rzeczowego. W wyroku Sąd:

w całości oddalił powództwo banku, zarówno w zakresie roszczenia głównego, jak i roszczenia ewentualnego;
zasądził od banku na rzecz naszej Klientki kwotę 10 817 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Z rozstrzygnięciem Sądu I instancji nie zgodził się pozwany bank, który wniósł apelację, zaskarżając wyrok w całości. Bank zarzucił Sądowi naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na treść zapadłego orzeczenia, a także naruszenie przepisów prawa materialnego. W apelacji zakwestionowano prawidłowość ustaleń faktycznych oraz ocenę prawną umowy kredytowej, w szczególności stwierdzenie jej nieważności. Bank wniósł o zmianę wyroku poprzez uwzględnienie powództwa głównego i ewentualnego, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na apelację zakwestionowaliśmy wszystkie podniesione przez bank zarzuty jako bezzasadne, wnosząc o oddalenie apelacji w całości i utrzymanie w mocy wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie. W uzasadnieniu pisma szczegółowo opisaliśmy, dlaczego podniesione przez bank zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, a wydany przez Sąd Okręgowy w Warszawie wyrok jest prawidłowy i nie doszło przy jego wydaniu do żadnych uchybień wskazywanych przez pozwany bank.

Sąd Apelacyjny w Warszawie wydał wyrok, w którym oddalił apelację banku w pozostałym zakresie, dokonując jedynie częściowej zmiany wyroku Sądu I instancji poprzez usunięcie z jego treści sformułowania dotyczącego odsetek ustawowych za opóźnienie od kosztów procesu, liczonych od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Ponadto Sąd zasądził od mBank S.A. z siedzibą w Warszawie na rzecz naszej Klientki kwotę 8100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

Tym samym Sąd Apelacyjny utrzymał zasadniczą część korzystnego dla naszej Klientki rozstrzygnięcia Sądu I instancji, oddalając apelację banku w pozostałym zakresie.

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie stanowi kolejny przykład skutecznej ochrony właścicieli nieruchomości obciążonych hipoteką w sporach dotyczących nieważnych umów kredytowych. Kancelaria Upper Case skutecznie broniła interesy naszej Klientki, doprowadzając do oddalenia powództwa banku zarówno przez Sąd I, jak i II instancji, a także uzyskując na jej rzecz zwrot kosztów postępowania. Jeżeli są Państwo stroną podobnej umowy, zachęcamy do kontaktu - każda sprawa jest warta przeanalizowania. Spory z instytucjami finansowymi to jeden z obszarów naszej specjalizacji.